Wenera 4 () – pierwsza udana radziecka sonda kosmiczna przeznaczona do badania Wenus. Jej misja była jednym z największych sukcesów w radzieckich badaniach planetarnych lat 60 XX wieku.
Przebieg misji Start sondy nastąpił 12 czerwca 1967 z kosmodromu Bajkonur w Kazachskiej SRR. Podczas lotu przeprowadzono 114 seansów łączności radiowej z przekazywaniem informacji naukowych. W odległości 12 mln km od Ziemi przeprowadzono korektę trajektorii w celu osiągnięcia planety.
18 października 1967, przeleciawszy 350 mln km, Wenera 4 wtargnęła z drugą prędkością kosmiczną w atmosferę Wenus i od aparatu odłączył się lądownik. Zasobnik ten miał postać kuli o średnicy około 1 metra i masie 383 kg. Otoczony był grubym pancerzem ablacyjnym, którego zadaniem było niedopuszczenie do zniszczenia lądownika. Po hamowaniu aerodynamicznym prędkość członu lądującego zmniejszyła się z 10,1 km/s do 300 m/s na wysokości 26 km. Hamowanie aerodynamiczne było tak gwałtowne, że spowodowało wystąpienie przyspieszenia rzędu 300 g. Na wysokości 26 km odpadła górna część pancerza ablacyjnego i spod niej uwolnił się spadochron pomocniczy, stabilizujący opadanie zasobnika, a następnie spadochron główny, który zmniejszył prędkość opadania do 10 m/s.