Folwarki Machory i Myślibórz służyły też jako baza surowcowa. Na terenie dóbr Machory znajdowały się kopalnie glinki białej i rudy żelaza. mały|200px|left|Widok fabryki od strony ogrodu W 1862 r. dobra Machory oraz Klew i Sulborowice stały się własnością Antoniego Laskiego i Ludwiki z Laskich, małżonki Rudolfa Beningsena. Wtedy też powstały nowe kolonie. Były to: Antoniów - nazwa pochodzi prawdopodobnie od imienia założyciela, Cegielnia, Jasin(Jasion), Maliny, Dąbrowa (Nowa Góra), oraz Podlesie. Kolonie te zostały utworzone w obrębie folwarku Machory.
Jak podaje Słownik geograficzny Królestwa Polskiego w 1875 r. wyprodukowano w zakładach machorowskich 45000 pudów żelaza surowego i 2400 pudów żelaza kutego.
Słownik geograficzny Królestwa Polskiego wymienia w 1884 roku Machory jako wieś folwarczną i osiedle fabryczne nad rzeką Czarną w powiecie Opoczno, parafia Żarnów – własność barona Frankela. Znajdowało się tu wówczas 17 domów wraz ze 193 mieszkańcami. 1344 morgi ziemi stanowiły własność dworską, a 67 włościańską. Oprócz kopalni glinki i rudy żelaza, znajdował się tu wielki piec i fryszerka. To samo źródło wymienia Gminę Machory z siedzibą w Marcinkowie.