Mały Rudnik – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie grudziądzkim, w gminie Grudziądz.
We wsi znajduje się cmentarz poewangelicki z przełomu XIX i XX w. oraz gminny ośrodek kultury.
Historia Osada założona została w końcu XVII wieku na terenach położonych między Rudnikiem, a Rudą, jako wybudowanie do wsi Rudnik, na nowo zasiedlonej w 1681 r. przez osadników holenderskich – Mennonitów, sprowadzonych tu przez starostę grudziądzkiego Marcina Borowskiego. Mennonici byli odłamem protestantów, którzy przybyli do Polski wskutek nasilenia prześladowań religijnych we własnym kraju i osiedlili się najpierw na Żuławach, a później także w dolinie Wisły. Osadnictwu holenderskiemu patronowali m.in. królowie polscy i biskupi chełmińscy oraz właściciele ziemscy. Mennonici, odznaczający się wielką pracowitością, surową moralnością, skromnością strojów i obyczajów, przynieśli wyższy poziom gospodarki rolnej, usprawnili system odwadniania terenów podmokłych, budowania kanałów i tam, przyczyniając się w ten sposób do lepszego zagospodarowania żyznych ziem na Żuławach i w dolinie Wisły.
W 1840 r. mieszkał tu Jan Kreklau, należący do znanej w powiecie grudziądzkim ewangelickiej rodziny nauczycielskiej. W 1885 r. wieś obejmowała 284 ha gruntów (181 ha roli, 81 ha łąk i 2 ha lasu) i 439 mieszkańców.