Oddział na Wawelu: Teki Schneidera 1066.
Wyznaczono dla niej miejsce między wsiami królewskimi Mazury, Kamień oraz Rękawem i Turzą. Antoni Ratyński, podejmujący się osadzenia wsi, otrzymał ją prawem wieczystej dzierżawy na 40 lat. Przez 6 lat osadnicy zostali zwolnieni od wszelkich świadczeń na rzecz skarbu królewskiego. Po upływie wolnizny z każdego łanu, czynsz miał wynosić 10 florenów polskich.
Inwentarz Markowizny z maja 1776 r. wymienia 43 podanych i ich obciążeniaTamże, Inwentarz z 1776 r. Zgodnie z dokumentem Augusta III o czterdziestoletniej dzierżawie nałożonej na wieś, Markowizna pozostała w rękach potomków A. i K. Ratyńskich do 1793 r. Ostatnimi dzierżawcami z tej rodziny byli Marianna z Ratyńskich Nieświeska i jej mąż Michał Nieświeski. Wieś została założona na terytorium parafii górnieńskiej, wobec czego urzędujący ówcześnie ksiądz Wojciech Rapacki domagał się dziesięcin z powstałych gospodarstw dla kościoła górnieńskiego, tym bardziej, że mieszkańcy Markowizny przychodzili do kościoła i korzystali z sakramentów.
Przypisy Raport o stanie gminy Sokołów Małopolski w 2024. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2024 s. 14 Strona gminy, sołectwa
Bibliografia Krzysztof Ożóg – Dzieje Parafii Górno.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sokołów Małopolski (gmina) Kategoria:Wsie w powiecie rzeszowskim