Mielżyn ma zabudowę miejską z rynkiem. Część budynków pochodzi z XIX w. Stojąca w rynku figura św. Jana Nepomucena miała za zadanie chronić mieszkańców przed skutkami powodzi. Widnieje na niej herb Mielżyna, podobny do herbu Witkowa (Oko Opatrzności na niebieskim tle, mające jednak mniej promieni od herbu witkowskiego). Według „Przewodnika po Poznaniu i Wielkim Księstwie Poznańskiem” z r. 1909, w miejscowym archiwum kościelnym jest dokument, z którego wynika, że Mielżyn w 1521 roku był już miastem. W 1655 doszło do spustoszenia Mielżyna podczas przemarszu wojsk szwedzkich. W 1717 roku mieszkało w nim zaledwie 11 chłopów pańszczyźnianych, 7 chałupników, 5 komorników i 5 rzemieślników. W 1761 roku miejscowość uzyskała przywilej królewski na odbywanie 8 jarmarków w roku. Trzy lata później właściciel miasta - Stanisław Otton Trąpczyński, wystawił nowy przywilej lokacyjny, w którym zwalniał wszystkich przybyszów na 5 lat od wszelkich podatków i świadczeń. Według kroniki miejskiej spisanej w 1887 roku jedną z przyczyn odnowienia lokacji była pilna potrzeba zwiększenia liczby strażników miejskich dla pilnowania porządku na jarmarkachPiotr Maluśkiewicz, Województwo konińskie : szkic monograficzny, wyd. 1, Warszawa: Państwowe Wydawn. Nauk, 1983, s. 234-235, ISBN 83-01-00534-3, OCLC 11783554.