W 1424 biskup poznański Andrzej Łaskarz za zgodą kapituły erygował ten kanonikat, zastrzegając dożywotnio prawo patronatu dla Piotra, a potem dla jego jedynego, starszego brata z rodu Łodzia wraz z potomkami. Biskup poznański nadał temu kanonikatowi dziesięciny ze wszystkich ról sołtysa oraz kmieci mieściskich, która dotychczas należała do uposażenia stołu biskupiego oraz zastrzegł, że każdorazowy posiadacz tego beneficjum powinien zastępować kaznodzieję w katedrze poznańskiej w razie jego nieobecności lub jakichś przeszkód, zaś swojemu patronowi z rodu Łodziów powinien co roku dostarczać w Poznaniu beczkę poznańskiego piwa pszennego.
W 1431 biskup poznański Stanisław Ciołek na prośbę, którą wniósł Maciej Dryja kanonik katedry poznańskiej, wznowił kościół parafialny w Mieściskach pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP, św. Mikołaja Wyznawcy i Katarzyny. Wskutek klęsk wojennych był on opuszczony przez plebanów, którym nie starczało środków utrzymania. Biskup wcielił do parafii wsie Mieściska, Stramica, Grzebienisko, Wierzeja i Sarb, które dawniej do niej należały, a później zostały wcielone do parafii Ceradz Kościelny. W 1432 biskup Stanisław Ciołek przyłączył wsie Stramica, Grzebienisko, Wierzeja i Sarb do kościoła parafialnego w Mieściskach.