Po zdobyciu przez Prusy Śląska w wyniku wojen śląskich w połowie XVIII w. wieś należała do pruskiego urzędu domenalnego w Oławie, który jest wspomniany jako właściciel wsi w latach 1783 i 1819. Przed 1783 r. niedaleko wsi została wybudowana kolonia Kurzawa (Korsawe, w XIX w. zwana też Paperwitz, a od 1937 r. Sandhof), będąca częścią Minkowic Oławskich, a do ok. 1800 r. należąca do królewskiego urzędu leśnego (Königlichen Forstamt). W 1783 r. we wsi istniały dwie szkoły oraz dwa kościoły - ewangelicki i katolicki. W latach 1810-1841 r. majątek we wsi należał do Żyda E. Krakauera. W 1819, 1830 i 1845 r. we wsi istniał pałac rodowy. W 1830 r. zarówno szkoła ewangelicka, jak i katolicka miały po jednym nauczycielu, a we wsi istniał też szpital. W 1844 r. we wsi istniało 110 domów.
W 1783 r. mieszkańcy Minkowic Oławskich posługiwali się zarówno językiem niemieckim, jak i językiem polskim. W 1810 r. władze pruskie próbowały zlikwidować nabożeństwa ewangelickie w języku polskim we wsi, choć ostatecznie utrzymały nabożeństwa polskojęzyczne po proteście pastora zboru w Minkowicach-Bystrzycy KuszaWysłouch 1965, s. 29-31. W 1810 i 1825 r.