W latach 1473–1772 Mirachowo było siedzibą polskiego starosty, sędziego królewskiego oraz miejscem lokalnych sejmików. Powstał rynek z licznymi kamieniczkami. Mirachowo zostało spalone i doszczętnie zniszczone podczas potopu szwedzkiego w latach 1655–1660. Na pobliskim wzgórzu („Wzgórze Świętopełka”) znajdowało się miejsce straceń. Od 1818 r., po przeniesieniu władz powiatowych do Kartuz, wieś straciła swoje znaczenie, jednak wbrew spotykanej w niektórych opracowaniach informacji o utracie statusu miasta, nie nastąpiło to, gdyż Mirachowo nigdy nie miało praw miejskich.
Wieś królewska w starostwie mirachowskim w województwie pomorskim w II połowie XVI wiekuMapy województwa pomorskiego w drugiej połowie XVI w. : rozmieszczenie własności ziemskiej, sieć parafialna / Marian Biskup, Andrzej Tomczak. Toruń 1955, s. 94..
Na koniec 1892 r. Mirachowo łącznie ze Stryszą Budą miało 510 mieszkańców: 366 Kaszubów (341 katolików i 25 ewangelików), 138 Niemców (7 katolików i 131 ewangelików) oraz 6 Żydów.
Do 1945 r. obecna ulica Partyzantów w Gdańsku-Wrzeszczu, prowadząca przez Banino i Miszewo dalej do Mirachowa, nosiła nazwę Mirachowskiej Drogi (Mirchauer Weg).