Historycy rzymscy opisali kilka przypadków ukarania westalek; delikwentka była żywcem grzebana w podziemnym pomieszczeniu, gdzie pozostawiano nieco pożywienia i wody oraz lampkę; następnie zamurowywano ją skazując na głodową śmierć.
Po zakończeniu służby westalka mogła wyjść za mąż i mieć dzieci.
Zadaniem westalek było podtrzymywanie w świątyni wiecznego ognia (będącego emanacją samej bogini) oraz dokonywanie okresowych rytualnych oczyszczeń całego miasta. Mieszkały w klasztorze, Atrium Vestae (za którym rozciągał się gaj Westalek, Lucus Virginum Vestalium), obok świątyni Westy, na stoku Palatynu, w pobliżu „Świętej Drogi” (Via Sacra), którą kroczyły pochody przy ważnych uroczystościach. Za dopuszczenie do wygaśnięcia ognia (co miało sprowadzać na państwo nieszczęście) odpowiedzialnej za to westalce wymierzano karę śmiertelnej chłosty.
Westalki cieszyły się niezwykłym poważaniem. Za obrazę westalki groziła kara śmierci, a jej słowo miało moc przysięgi. Do ich przywilejów należały między innymi honorowe miejsca w teatrze, towarzystwo liktorów i prawo łaski wobec skazanych. Strojem kapłanki była biała szata i przepaska na czole. W czasie składania ofiar i rozpalania ognia zakrywała twarz welonem.
Zobacz też
Julia Aquilia Severa Acllahuasi Miko Pytia Sybilla Westa
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Religia starożytnego Rzymu Kategoria:Monastycyzm Kategoria:Kobieta w religii