niedobór wapnia w diecie zaburzenie wchłaniania wapnia z przewodu pokarmowego niedoczynność przytarczyc względny lub bezwzględny niedobór witaminy D nadmierne odkładanie się wapnia w tkankach miękkich, np. w ostrym zapaleniu trzustki nadmierna utrata wapnia z moczem, która może być wywołana przez stosowanie leków moczopędnych niewrażliwość tkanek na parathormon – rzekoma niedoczynność przytarczyc, hipomagnezemia.
Leczenie Ostrą, objawową hipokalcemię leczy się podając dożylnie 20 ml 10% roztworu glukonolaktobionianu wapnia lub chlorku wapnia, co kilka godzin monitorując kalcemię. Równocześnie należy rozpocząć doustną suplementację wapnia i witaminy D. Oporna na leczenie hipokalcemia może być wynikiem hipomagnezemii.
Leczenie hipokalcemii przewlekłej, w której leczenie choroby podstawowej nie przynosi rezultatu, polega na podawaniu wapnia doustnie w dawce 1000–3000 mg/d jako węglan wapnia lub octan wapnia oraz witaminy D, zwykle pod postacią alfakalcydolu lub kalcytriolu.