Państwa centralne (, , , , , ) – istniejący w okresie I wojny światowej sojusz Cesarstwa Niemieckiego, Monarchii Austro-Węgierskiej, Carstwa Bułgarii i Imperium Osmańskiego, a także ich pomniejszych sprzymierzeńców (Dżabal Szammar, Państwo Derwiszów, Sułtanat Dar Fur, Demokratyczna Republika Azerbejdżanu, Sanusijja, antybrytyjscy buntownicy burscy) i państw uzależnionych od Niemiec i Imperium Osmańskiego. Przeciwnikiem państw centralnych była Ententa.
Nazwa sojuszu pochodzi od centralnego położenia w Europie Niemiec i Austro-Węgier, które były otoczone ze wszystkich stron państwami Ententy. Początkowo to Niemcy i Austro-Węgry dźwigały ciężar wojny.
Przedwojenny sojusz Niemiec i Austro-Węgier, a także Włoch, które go opuściły, nazywał się Trójprzymierzem. Niemcy podpisały układ z Austro-Węgrami w 1879 roku, natomiast układ z Włochami w 1882. Imperium Osmańskie weszło w sojusz z Niemcami 2 sierpnia 1914 roku, zaś Bułgaria 14 października 1915 roku. Ten układ określano jako czwórprzymierze. thumb|upright=1.8|Uczestnicy I wojny światowej
Traktaty i rozejmy Państwa centralne przegrały ostatecznie wojnę, mimo pokonania Rosji i Rumunii.