mały|Attyka Kamienicy Celejowskiej w Kazimierzu Dolnym. 250px|thumb|right|Attyka kamienicy Mikołaja Przybyły w Kazimierzu Dolnym thumb|250px|Attyka elewacji południowej zamku w Baranowie Sandomierskim thumb|Kamienica Chociszewska thumb|Zamość - Kamienice Ormiańskie
Attyka (franc. (étage) attique, z grec. Attikos) – górny element elewacji budynku w postaci ścianki, balustrady lub rzędu sterczyn, osłaniający dach. Pełni dwojaką funkcję: estetyczną jako architektoniczny element dekoracyjny oraz użytkowo-konstrukcyjną jako zabezpieczenie sąsiednich budynków przed przeniesieniem się ognia w przypadku pożaru. Attyka stanowi mur ogniowy, jeśli jest wykonana z materiału niepalnego o wytrzymałości ogniowej min. 1 godzina i grubości min. 25 cm, np. z pełnej cegły ceramicznej, silikatu, czy też bloczków betonowych.
W zależności od ukształtowania rozróżnia się attyki: pełne – stosowane głównie w średniowieczu ażurowe (balustradowe i arkadowe) – renesans i barok uskokowe lub schodkowe – klasycyzm przełomu XVIII i XIX wieku grzebieniowe (zwane polskimi) – stosowane w 2. połowie XVI wieku