Jest wysoce prawdopodobne, że iberyjscy najemnicy w służbie kartagińskiej przenieśli wzory greckiej broni do domu, bo pierwsze datowane jej przykłady pojawiają się w Iberii pod koniec V. w.
Falcaty były bronią sieczną iberyjskiej piechoty w służbie kartagińskiej; noszono je na ogół na lewym biodrze, zawieszone na pendencie; broni tej używała także jazda kartagińska. Istotną cechą iberyjskiej falcaty była wysoka jakość stali, z której broń wykonywano – w czasie II wojny punickiej kartagińskie miecze przerąbywały zbroje i miecze armii rzymskiej. Z tego względu Scypion, po zdobyciu w 209 r. p.n.e. Kartageny zadbał, by wzięto do niewoli pewną liczbę hiszpańskich kowali, których zmuszono do nauczenia Rzymian sekretów kucia tej doskonałej broni. Doprowadził następnie do przezbrojenia armii rzymskiej z głównie kolnych mieczy typu antenowego w cięższe i szersze gladiusy, podobnie jak falcaty umożliwiające pchnięcia i bardzo silne cięcia. Jest jednak niewykluczone, że broń w typie greckiej machairy (i późniejszej falcaty) była już wcześniej na wyposażeniu rzymskiej konnicy.