W 1553 roku powstała duża warzelnia oparta na importowanej soli dostarczanej tu drogą wodną.
„Okres solny” skończył się jednak dla miasta zaraz po wojnie trzydziestoletniej, kiedy to warzelnia została zamknięta, na co bezpośredni wpływ miało zamknięcie przez Szwedów portu szczecińskiego w 1710 roku. Prawa miejskie Nowa Sól otrzymała w roku 1743. W 1774 roku powstała manufaktura lniarska założona przez braci czeskich.
Po okresie stagnacji, od XIX wieku, Nowa Sól znów stała się miejscem, gdzie dynamicznie rozwijał się przemysł, powstały fabryki nici (1776–1848) i kleju. Okres rozwoju dotyczył także przemysłu ciężkiego – w mieście powstała nową hutę żelaza. U progu XX wieku uruchomiono tu także dużą stocznię rzeczną oraz port przeładunkowy.
Od 1815 roku miasto leżało w granicach rejencji legnickiej w pruskiej prowincji Śląsk. Od 1871 roku stanowiło część Cesarstwa Niemieckiego. W czasie II wojny światowej Niemcy wykorzystali miasto jako dogodny punkt przy tworzeniu kilku obozów pracy przymusowej, w tym filii jednego z najbardziej znanych, który zapisał się niechlubnie na kartach historii – Gross-Rosen.