W 1655 roku, podczas potopu szwedzkiego, przeszedł do służby w wojsku polskim. Służył jako generał adiutant, a następnie jako oficer w regimencie Niezabitowskiego, kasztelana lubelskiego. Pod Głuchowem został dwukrotnie ranny w gardło. Brał także udział w walkach na Ukrainie i pod Chocimiem.
Za zasługi wojskowe Eneasz Croser został w 1683 roku, za panowania króla Jana III Sobieskiego, przyjęty do szlachty Rzeczypospolitej w drodze indygenatu, obejmującego Koronę i Wielkie Księstwo Litewskie. W późniejszym okresie pełnił urząd łowczego inflanckiego.
Eneasz był żonaty z Teresą Fredrówną, córką wojskiego przemyskiego. Z tego małżeństwa pochodziły córki Joanna, żona Jana Kurdwanowskiego, oraz Konstancja, żona Jana Mazarakiego, a także trzej synowie: Karol Maksymilian, Ludwik i Marcin Franciszek.
Konstytucja sejmowa z 1726 roku, określana w dawnych źródłach jako „Objaśnienie honoru Urodzonych Kruzerów”, odnosiła się do statusu rodziny i potwierdzała pozycję potomków Eneasza w stanie szlacheckim.