W 1939 zgłosił się na ochotnika do służby wojskowej. We wrześniu i październiku służył w 3 Dywizji Pancernej w Polsce, w maju i czerwcu 1940 w 7 Dywizji Pancernej we Francji (słynna „Dywizja Duchów” pod generałem Rommlem). Tam też otrzymał Krzyż Żelazny pierwszego i drugiego stopnia oraz był rekomendowany do Krzyża Rycerskiego. Opuścił armię w 1941 w stopniu porucznika.
W 1941 został gauleiterem Dolnego Śląska z osobistego rozkazu Hitlera. Rok później Heinrich Himmler awansował go na Gruppenführera SS. Podczas rządów Hankego z jego rozkazu straconych zostało w stolicy prowincji ponad tysiąc osób, przez co zyskał sobie przydomek kata Breslau.
20 stycznia 1945 ogłosił Wrocław twierdzą. Kobiety i dzieci pieszo, w 20-stopniowym mrozie, musiały opuścić miasto, a wszyscy mężczyźni między 16 i 60 r.ż. podlegali służbie wojskowej. W lutym 1945 rozkazał utworzyć pas startowy o szerokości 300 m i długości 1500 m w centrum miasta, burząc stojące budynki. Pas miał umożliwić lotnicze zaopatrzenie twierdzy. Do wyburzania budynków kierowano dzieci od lat 10 oraz pracowników przymusowych.