Dzierżawca młyna wodnego corocznie płacił właścicielom czynsz w wysokości 3 szefli pszenicy, 60 szefli mąki i 9 szefli śrutu zbożowego, a za wypas trzody chlewnej na terenach zakonnych płacił 7 talarów rocznie. Za 2 talary rocznie dzierżawca młyna odstępował prawo do połowu ryb koło młyna rybakom.
Po 1642 r. ksiądz parafii w Niemilu otrzymał od zakonu joannitów dwa łany ziemi (ok. 36 ha) na swe utrzymanie. W 1680 r. ksiądz oddał dwa łany w dzierżawę, a joannici podpisali umowę z dzierżawcą młyna wodnego we wsi, który przejął dwa łany należące dotychczas do księdza w zamian za płacony co roku czynsz.