W tym czasie gmina wiejska obejmuje nadleśnictwo, dwa leśnictwa – Krępno (niem. Waldhaus) i Namyślin, stację kolejową i tartak. 1913–1928 – właścicielem młyna wodnego jest Friedrich Teubner Okres międzywojenny – Namyślin liczy ok. 600 mieszkańców, dodatkowo ok. 150 osób mieszka i pracuje w okolicznych folwarkach leśnych. Nie jest to typowa wieś rolnicza z uwagi na zbyt małą ilość ziemi uprawnej, stąd wśród zajęć mieszkańców dominują rzemiosła – m.in. stolarstwo i koszykarstwo. Działa młyn wodny, elektrownia wodna, dwa tartaki, stolarnie, fabryka uszczelek gumowych i perfumeria, nadleśnictwo. Namyślin stanowi również wieś letniskową. Naprzeciw dworca działa restauracja Waldschlösschen, właściciel Laerm, następnie Otto Beyer (Meyer?). Po II wojnie światowej w budynku restauracji stacjonowali żołnierze armii radzieckiej, obecnie budynek mieszkalny. W centrum działa gospoda (w miejscu obecnego przystanku PKS), prowadzona przez wdowę von Grahlow wraz z trzema córkami. Drugą gospodę, zajazd i sklep kolonialny prowadzi Emil Schmidt, który w latach 30. XX w. przekazuje firmę synowi, Martinowi. Obecnie w budynku dawnego zajazdu Schmidtów mieści się świetlica wiejska, sklepy oraz bar. Lata 20. XX w.