Trzoda hodowlana liczyła 249 sztuk bydła i 733 merynosy. W Niedaszowie było dziedziczne sołectwo sędziego, od 1857 roku wraz z karczmą sądową było ono w posiadaniu rodziny Scholz. Jej najbardziej znanym przedstawicielem był etnograf Oskar Scholz, którego zbiory do dziś znajdują się w jaworskim Muzeum Regionalnym.
Niedaszów słynął przede wszystkim z upraw warzyw i sadownictwa. Duże nadzieje na dalszy rozwój wsi jej mieszkańcy wiązali z budową linii kolejowej Jawor-Strzegom (1856 r.). Linię pociągnięto jednak nieco na północ od Niedaszowa, co spowodowało, że nie zlokalizowano tu stacji kolejowej. W 1920 roku wieś liczyła 625 mieszkańców. W okresie międzywojennym osada został poddana eksperymentalnej elektryfikacji. W ramach całego przedsięwzięcia w gospodarstwach zamontowano szereg maszyn i urządzeń do obsługi produkcji rolniczej. Dodatkowo we wsi rozbudowano dodatkową infrastrukturę techniczną (m.in. kanalizację, wodociągi). To wszystko zwiększyło produkcję rolną. W 1945 roku Niedaszów znalazł się w granicach państwa polskiego. W latach 1945–1947 funkcjonował pod nazwą Książęcy Las. Nazwa Niedaszów obowiązuje od 1947 roku.