Dodatkowo mieli obowiązek oddawać rączkę miodu z boru, płacić 1 złp kunowego oraz po 3 jarząbki od strzelby za prawo polowania (ale nie na dzikiego zwierza). Przywilej potwierdzili biskupi płoccy: Antoni Sebastian Dembowski 15 lipca 1738 i Krzysztof Hilary Szembek 25 maja 1791.
Kolejny przywilej dla Grabownicy i Nagoszewa wydał 25 maja 1748 bp Antoni Sebastian Dembowski. Adresatami przywileju byli Marcin, Andrzej, Adam i Jan Ponichterowie, Andrzej Pruski, Paweł Deluga, Marcin Rosiński, Jan Bobrownicki, Kazimierz Kiberski i inni. Warunki były podobne jak w przypadku przywileju z 1730. W 1750 w Grabownicy mieszkało 12 osadników. W 1773 we wsi istniało 18 zagród, w tym 16 należących do Kurpiów.
W 1804 w Grabownicy było 28 osad rolnych. W 1820 30 gospodarzy opłacało czynsz naddzierżawcy ekonomii Brok. We wsi mieszkało też 2 chałupników, komornik i szynkarz. Łącznie Grabownicę zamieszkiwały 194 osoby, w tym 4 Żydów. Płacili na utrzymanie szkoły w Ostrowi, choć nie posyłali tam dzieci z powodu dużej odległości. Choć prosili o możliwość utrzymania własnym kosztem nauczyciela i drzewo na budowę własnej szkoły, ich prośby nie spełniono.