Nowe Worowo – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie drawskim, w gminie Złocieniec.

Nazwa Wieś pierwotnie związana była z Wielkopolską. Istniała co najmniej od drugiej połowy XIV wieku. Odnotowana po raz pierwszy w łacińskim dokumencie z 1321 jako „ambae villae Worowen”, 1401 „Nyenworawe”, 1424 „Worowo”, 1251 (wg falsyfikatu z końca XV wieku) „NovaWuhro”, 1552 „Nowe Vorowo”, 1553 „Worow”, 1553 „Wocaw”, 1559 „Nowa Worowo”, 1559 „Wurow”, 1564 „Neuenwurow”, w 1944 w okresie III Rzeszy „Neu Wuhrow”.

Historia Miejscowość była początkowo wsią rycerską, następnie należała do zakonu rycerskiego joannitów, a w końcu stała się królewszczyzną własnością królów polskich. W 1517 leżała w ziemi wałeckiej, w powiecie poznańskim, a w 1556 w powiecie wałeckim, starostwem drahimskim Korony Królestwa Polskiego.

Pierwszy historyczny zapis z 1321 mówi o granicy między dwiema wsiami Starym Worowem oraz Nowym Worowem. Przebiegała ona pomiędzy posiadłościami książąt pomorskich Ottona I, Warcisława IV i Barnima III, a ziemiami Białogard i Arnhausen (obecnie Lipie k. Białogardu), posiadłościami biskupa kamieńskiego.