Tarcza, właściwie tarcza herbowa (od niem. tartsche) – w heraldyce; jeden z dwóch głównych elementów tworzących herb (wraz z godłem). W zależności od stulecia tarcza miała stylizowaną formę tarczy rzeczywistej, charakterystyczną dla aktualnych czasów.
Charakterystyka Przed jakimkolwiek pojęciem heraldycznym rycerze używali tzw. znaków własnościowych, czyli znaków niebędących jeszcze herbami. Dopiero umieszczenie takiego znaku (później określanego godłem) na tarczy herbowej czyni go herbem. Umieszczenie znaku rozpoznawczego na tarczy było spowodowane ludzką koniecznością zlokalizowania go w najbardziej widocznym miejscu.
Kształt W czasach heraldyki żywej tzn. heraldyki będącej odzwierciedleniem rzeczywistego uzbrojenia rycerza – kształt tarczy ewoluował wraz z rozwojem realnego rynsztunku i zbroi. Wówczas, zmiany kształtu tarczy wiązały się ze zmianami w kształcie oraz wyglądzie umiejscowionego na nim godła.
Tarcza zmieniała swój kształt na przestrzeni wieków, stopniowo odchodziła od swojego źródła, była coraz swobodniej stylizowana. Wraz z innymi elementami uzbrojenia ewoluowała, była dostosowywana do wymagań konkretnej epoki.