Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 1993, s. 106..
Czasy rozbiorowe thumb|left| Mapa wsi Nowodworze ok. 1860 r. W XVIII w. znajdował się tu jodłowy dwór, kaplica, folwark i karczma.
W 1817 wybudowano tzw. drogę na Węgry z Tarnowa przez Tarnowiec, Nowodworze, Tuchów i Ciężkowice dalej na południe.
W 1858 miejscową karczmę prowadził Żyd Abraham Eisen. Dzierżawcą folwarku był wówczas Marceli Zassowski.
W 1866 Gmina Nowodworze wniosła tzw. petycję do Sejmu Krajowego Galicji o zbyt wygórowany szacunek katastralny z prośbą o wstrzymanie tej czynności. Wniosek tej i sąsiednich wsi przedstawił na obradach poseł książę Sanguszko.
W nocy 17 czerwca 1867 spalił się folwark w Nowodworzu. Jak podawał Dziennik Lwowski ogień został podłożony. Straty wyceniono na 1000 złotych reńskich.
W 1876 przez pola należące do wsi przeprowadzono linię kolejową Tarnów – Leluchów, obok przejazdu wybudowano budkę dróżnika. W czasach zaborów, na uboczu, w pobliżu linii kolejowej powstała składnica wojskowa zwana przez miejscową ludność Prochownią, obok w skarpie wybudowano strzelnicę. Jak podaje słownik geograficzny z końca XIX wieku:"Nowodwórze, wieś [w] powiecie tarnowski[m], przy gościńcu z Tarnowa (...) do Tuchowa, nad potokiem płynącym od Góry św. Marcina (...) do Biały.