1 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu generała podporucznika, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 28 lutego 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu generała porucznika, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. W 1921 został mianowany szefem Sztabu Generalnego. Dekretem Naczelnika Państwa z 29 grudnia 1921 został odznaczony orderem „Odrodzenia Polski” klasy III „w uznaniu zasług, położonych dla Rzeczypospolitej Polskiej na polu organizacji wojskowej”. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 18. lokatą w korpusie generałów.
16 grudnia 1922, po zabójstwie prezydenta Narutowicza, został mianowany prezesem Rady Ministrów i ministrem spraw wewnętrznych. Tego samego dnia minister spraw wojskowych generał dywizji Kazimierz Sosnkowski, w porozumieniu z Radą Ministrów, powołał marszałka Józefa Piłsudskiego czasowo na stanowisko szefa Sztabu Generalnego.
Prezes Rady Ministrów (1922–1923)