W jej wnętrzu umieszczono cedrowy posąg Artemidy. Wśród rzeźbiarzy zaangażowanych do prac przy budowie znaleźli się między innymi: Fidiasz, Poliklet, Kresilas.
Ukończenie budowli świątyni zajęło 120 lat. Jej budowniczowie wykazali się godną podziwu biegłością w rozwiązywaniu trudnych problemów technicznych i transportowych. Wszystkie kolumny składano z krótkich kamiennych walców, łączonych za pomocą drewnianych sworzni usytuowanych w osi kolumny. Ciężkie, ociosane już na okrągło walce, Chersifron transportował z kamieniołomów na plac budowy bez użycia wozów, które nie uwiozłyby takich ciężarów. Końce walców otaczał on solidnymi obręczami plecionymi z giętkich, drewnianych prętów na kształt opon, następnie mocował walce za pomocą czopów w solidnych, drewnianych ramach i za te ramy przeciągał całość po drodze. Syn Chersifrona, Metagenes, wymyślił sposób transportu ciężkich bloków kamiennych w kształcie prostopadłościanów. Zawieszał on taki blok na dwóch żelaznych czopach pomiędzy dwoma wielkimi kołami drewnianymi o średnicy ok. 4 m. Całość otaczał prostokątną, drewnianą ramą również łożyskowaną na tych czopach, do której zaprzęgano zwierzęta pociągowe. W trakcie jazdy obracały się tylko koła, podczas gdy wyrównoważony blok zwisał pomiędzy nimi swobodnie na czopach.