przeprowadzono tu regulację gruntów, co zapoczątkowało rozwój wsi. Obłęże było znaczącym ośrodkiem hodowli owiec. W 1918 r. dobra obłęskie nabył graf Karl von Bicmarck - Osten, a od 1922 r, ich ostatnim właścicielem był jego syn Friedrich WilhelmJarosław Ellwart Peter Oliver Loew: Śladami Bismarcka po Pomorzu. Wydanie III rozszerzone, Gdynia 2008, str. 169 .
W 1925 r. w Obłężu znajdowało się 50 budynków mieszkalnych ze 122 gospodarstwami domowymi i liczyło 556 mieszkańców. Wieś należała do 1945 do powiatu Rummelsburg i. Pom., rejencji koszalińskiej, prowincji Pomorze. Do gminy Obłęże należała również osada Szoferajka (Woblanser Schäferei). Powierzchnia gminy wynosiła 16,9 km².
W końcu II wojny światowej mieszkańcy uciekli najpierw przed napierającą Armią Czerwoną. Uciekinierzy zostali jednak dopędzeni przez jej oddziały w Gardnie Wielkiej i musieli zawrócić. Samo Obłęże zostało zajęte przez Armię Czerwoną bez znaczniejszych walk w dn. 6/7.03.1945. Po 1945 r. Obłęże przeszło pod polską administrację. Polska placówka administracyjna powstała wczesnym latem 1946 r. Majątek pozostał w posiadaniu Armii Czerwonej do 1957 r. Niemiecka ludność została wysiedlona do końca 1947 r. oprócz trzech czy czterech rodzin, które wysiedlono późniejDer Kreis Rummelsburg. Ein Schicksalsbuch. Pommerscher Zentralverband, Lübeck 1985, S.