Nazwa jednojęzyczna, dla reszty Polski typowa, tutaj potwierdza wyjątkowy, uprzywilejowany status jednej, polskiej, grupy etnicznej; i choć status ten przynależy już nie jednej osobie (jak niegdyś panu we dworze, lecz „rozmywa się” na kilkaset osób w gminieBardziej ogólnie: Wystarczy, że „pańskość” znajdzie się w zasięgu ręki, a wielu zgłosi do niej natychmiastowy akces prześcigając się w zachwytach i narodzi się pan prawdziwy [wypierając się swych ludowych korzeni, regionalizmu]. Reszta zaś milcząc tworzy wrażenie, że też się na to zgadza. Zbigniew Bauer, Cztery pomysły na esej, Akcent nr 1 (7), Wydawnictwo Lubelskie, 1982), to – jak zauważa socjolog prof. Zygmunt Bauman – o dziwo nadal jest on dla tej grupy cenny, wart obrony (tutaj konkretnie: cenniejszy niż 180 tys. zł dotacji); nawet jeśli jego wartość będzie niska, z powodu ogólnego, a nie jednostkowego charakteru owego statusu, uprzywilejowaniaZygmunt Bauman, Obcy u naszych drzwi, PWN, Warszawa 2016, str.42. .Analogiczna sytuacja: W Hiszpanii nawet najbiedniejsi [więc nie tylko prawdziwi panowie] pogrążyli się w tym micie.