Lot trwał ponad dobę i był sukcesem przede wszystkim Siergieja Korolowa, konstruktora „Wostoka” i jego rakiety nośnej.

Dopiero po wielu latach podano do publicznej wiadomości, że lot Titowa nie był perfekcyjny, a sam Titow przez wiele godzin cierpiał na „chorobę kosmiczną”, spowodowaną jego słabą akomodacją do stanu nieważkości.

W 1968 Titow ukończył inżynierię lotniczą w Wojskowej Akademii Inżynieryjnej Sił Powietrznych, a w 1972 Akademię Sztabu Generalnego. Od lat 70. XX wieku zajmował różne kierownicze stanowiska w Głównym Zarządzie Środków Kosmicznych (GUKOS) Ministerstwa Obrony, zajmującym się radzieckim programem wykorzystania kosmosu do celów militarnych. W 1991, w stopniu generała pułkownika, odszedł do rezerwy. W latach 90. zajmował się nadal działaniem w organizacjach kosmonautycznych, a także działalnością polityczną – był deputowanym do Dumy Państwowej Rosji pierwszych trzech kadencji.

Zmarł na zawał serca w swojej saunie w Moskwie 20 września 2000. Został pochowany na cmentarzu Nowodziewiczym.