W 1921 r. Otrocz liczył 157 domów i 940 mieszkańców, z czego 299 katolików, 613 prawosławnych i 28 mozaistów. Za Polaków uważały się 343 osoby, za Rusinów (Ukraińców) 309, 17 za Żydów, zaś 271 osób podało narodowość białoruską. Miejscowa ludność posługiwała się lokalną gwarą, mieszkanką języka polskiego, ukraińskiego i rosyjskiego, określaną przez nich samych jako język ruski. Znali również język polski. Otrocz był jedyną w powiecie janowskim miejscowością zamieszkiwaną przez UkraińcówJ. Jachymek, Oblicze społeczno-polityczne wsi lubelskiej 1930-1939, Wydawnictwo Lubelskie, Lublin 1975, s. 19..
W okresie dwudziestolecia międzywojennego powstało kółko rolnicze i Koło Młodzieży Wiejskiej Siew.
Po wybuchu II wojny światowej Niemcy, początkowo sprzyjający Ukraińcom, oddali we władanie prawosławnych kościół. Za pomoc jeńcom rosyjskim okupanci spacyfikowali wieś 14 października 1942 r, zabijając 21 osób (w tym ks. A. Padzińskiego). W okresie całej wojny śmierć z ręki niemieckich okupantów i sowieckiego NKWD poniosło 58 osób. W marcu 1944 r. w Otroczu i okolicznych wsiach zatrzymała się dywizja partyzantki ukraińskiej oraz oddziały BCh i AL. Została ona zaatakowana przez Niemców, którzy ponieśli duże straty. W latach 1945–1946 prawosławnych mieszkańców Otrocza przesiedlono na Ukrainę.