W połowie wieku XV właścicielem we wsi był także Mikołaj Zborowski z Otusza. W 1445 zapisał żonie Małgorzacie po 50 kóp groszy posagu oraz wiana na połowie Otusza oraz na Piotrkowicach w powiecie kościańskim. W 1448 poręczyli za niego Bernard z Wysoczki, Jan z Otusza oraz Melchior z Kozłowa. W 1449 Mikołaj został wspomniany jako zmarły, a wdowa po nim Małgorzata z Otusza toczyła spór z Mikołajem Rogaczewskim z Dzięczyny. W 1450 wobec roszczeń Małgorzaty Otuskiej sędziowie utrzymali Katarzynę z Rogaczewa Wielkiego w prawie do jej oprawy wdowiej opisanej na 1/4 Rogaczewa.
Miejscowość odnotowały również historyczne rejestry podatkowe. W 1478 wieś znalazła się w wykazie zaległości podatkowych. W 1508 miał miejsce pobór od 13 łanów, a w 1510 pobór od 11 łanów. W 1510 Otusz należał do dwóch panów Stanisława Otuskiego oraz Macieja Otuskiego alias Turkowskiego. We wsi było wówczas 24 łany wraz z łanami sołeckimi, w tym 13 łanów osiadłych. W 1563 miał miejsce pobór od 11 łanów oraz jednej karczmy dorocznej. W 1577 pobór zapłacił Maciej Nagórski. W 1580 pobór zapłacili Jakub Niegolewski oraz Łukasz Otuski od 12 łanów, 5 zagrodników, trzech łanów opuszczonych, od najemnego robotnika od pługa zwanego ratajem zapłacono od 0,5 pługa 13 groszy.