Papowo Biskupie (niem. Bischöflich Papau) – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie chełmińskim, w gminie Papowo Biskupie na brzegu Jeziora Papowskiego, niemal w centrum historycznej ziemi chełmińskiej.
Historia Wcześniej wieś była znana pod nazwami Papouo (1222), Papowe (1284), Popow (1326), Papav lub Papaw (1327) i Pfaffendorf (1554).
Najstarsza znana wzmianka o Papowie pojawiła się 5 sierpnia 1222. Dotyczy ona przekazania jej przez biskupa płockiego Gedko biskupowi Chrystianowi. W latach 1466–1505 królewszczyzna królów Polski, a następnie darowana przez króla Aleksandra Jagiellończyka biskupom chełmińskim.
W XVII w. ośrodek klucza obejmującego wsie Chrapice, Dubielno, Falęcin, Folgowo, Kończewice, Nowy Dwór Królewski, Pluskowęsy, Sarnowo, Staw, Trzebcz Królewski i Zegartowice. Własnością kościelną miejscowość przestała być w 1773.
W latach 30. XX wieku właścicielami majątków ziemskich w Papowie Biskupim byli m.in.: Stanisław Gościniak, Jan Koliński, Bogdan Neumann, Jan Rudnicki, Jan Sadowski oraz Władysław Waligóra.