W II połowie XVIII w. we wsi Parsęcko mieszkał pastor, kościelny, sołtys, dwóch poddanych karczmarzy, poddany młynarz, osiemnastu poddanych chłopów, siedmiu chłopów wolnych od służby pańszczyźnianej, 1 zagrodnik, 1 komornik. We wsi istniał kościół parafialny, do którego należały kościół filialny w Przeradzi, wieś Mosina, Radomyśl, Dalęcino, Skotniki, Dębowo, Pękowo oraz nowo założone kolonie Parsęcko i Dalęcinko oraz nieistniejące dzisiaj Henningsthal i Neuendorf.
We wsi było 46 dymnych chat, dwie karczmy i kuźnia. Poza wsią znajdowały się dwa młyny wodne położone nad rzeką Parsętą, z których korzystali mieszkańcy Parsęcka, Radomyśla i Dalęcina. Podlegały one urzędowi książęcemu. W czasie pożaru wsi w 1822 r. spłonął kościół, a także 116 budynków oraz szkoła, która wówczas umieszczona była w zabudowaniach sołtysa.
Od początku XVIII w. przez Parsęcko przebiegał szlak poczty konnej wiodącej początkowo z Karlina przez Krosino do Szczecinka, a w następnych latach przedłużony do Jastrowia i dalej do Piły. W 1876 r. utworzono w Parsęcku agendę pocztową.
Pod koniec XIX w. powstały dwa zespoły dworskie składające się z dworu, obszernego dziedzińca gospodarczego i parku.