W następnych latach, do 1375 r. Piskorzów był w posiadaniu rodu Kwasów (Quos/Quas). W 1374 r. Mikołaj Urberer sprzedał 10 grzywien rocznego czynszu z 5 łanów kolegiacie św. Jadwigi w Brzegu, a w 1376 r. książę brzeski Ludwik I potwierdził sprzedaż należącej dotychczas do Szymona Kwasa karczmy w Piskorzowie. W 1382 r. kolegiata św. Jadwigi w Brzegu posiadała w Piskorzowie 22 łanów, a w 1404 r. sprzedała sołectwo we wsi. W 1462 r. synowie Mikołaja Bociana (Botschan) sprzedali sołectwo Janowi Krzyżykowi (Krizeck) wraz z dwoma łanami, a ten w 1486 r. odstąpił sołectwo Jerzemu Bocianowi. Około 1463 r. cały Piskorzów należał do kolegiaty brzeskiej i taki stan rzeczy utrzymywał się do ok. 1534 r.. Od 1534 r. w kościele we wsi odprawiano nabożeństwa luterańskieMiniewicz 2020, s. 93.
Od 1534 r. Piskorzów należał do książąt brzeskich. W połowie XVIII w. po zajęciu Śląska przez Prusy w wyniku wojen śląskich Piskorzów stał się własnością urzędu (Stifts-Amt) w Brzegu. W 1810 r. mieszkańcy Piskorzowa, a także Piskorzówka, Swojkowa, Radłowic, Racławic Małych, Milejowic i Śleszowa zaprotestowali przeciwko likwidacji nabożeństw ewangelickich w języku polskim w Piskorzowie, wysyłając skargę do pastora i króla PrusMiniewicz 2020, s. 82Wysłouch 1965, s. 28-29. Między 1830 a 1848 r.