Gadolin (Gd, ) – pierwiastek chemiczny z grupy lantanowców o silnych własnościach ferromagnetycznych. Nazwany od nazwiska fińskiego mineraloga i chemika Johana Gadolina. Został odkryty w 1880 r. przez Jeana Charles’a Galissarda de Marignac.
Występowanie Gadolin występuje w skorupie ziemskiej w ilości 6 ppm (wagowo). Najważniejszymi minerałami gadolinu są: monacyt , zwany także piaskiem monacytowym; bastnezyt , dużo rzadszy niż monacyt.
Izotopy Naturalnie występujący gadolin jest mieszaniną 5 izotopów stabilnych oraz 2 radioizotopów: ma czas połowicznego rozpadu ok. biliona lat, rozpadu nie zaobserwowano (teoretycznie powinien ulegać podwójnemu rozpadowi β do z T½ > 1,3×1021 lat). Ponadto znanych jest 28 radioizotopów sztucznych o liczbach masowych od 136 do 169.
Zastosowanie Z izotopów sztucznych najszerzej wykorzystywane są i jako wskaźniki promieniotwórcze. Trwałe izotopy i stosuje się w technice reaktorowej z uwagi na ich przekroje czynne pochłaniania neutronów termicznych (odpowiednio: 70 kb/atom, 160 kb/atom).