Poparcie Greków dawało również możliwość swobodnego zaciągu greckich najemników. Antygon rozporządzał na tyle potężnymi siłami że mógł prowadzić wojnę na kilku frontach. Osobiście poprowadził wyprawę przeciwko Lizymachowi. W tym samym czasie jego syn, Demetriusz walczył z Ptolemeuszem, a jego dowódcy zmagali się z Kassandrem na południu Grecji. W 312 p.n.e. Ptolemeusz pokonał Demetriusza pod Gazą. Wykorzystując to, Seleukos wraz z małym oddziałem otrzymanym od Ptolemeusza udał się do Babilonu, gdzie został życzliwie przyjęty. W 311 p.n.e. obie strony uznały za konieczne podpisanie pokoju. Pokój zawarto na następujących warunkach: Kassander pozostanie opiekunem Aleksandra IV aż do jego pełnoletniości Lizymach i Ptolemeusz mieli pozostać przy swoich dziedzinach Antygon otrzymał „całą Azję”.
Pokój nie obejmował Seleukosa, któremu jednak po początkowych niepowodzeniach udało się zbudować własne państwo, a nawet rozszerzyć jego granice na wschód. Kassander zdawał sobie sprawę, że wraz z pełnoletniością Aleksandra IV straci on władzę w Macedonii. Zabił więc młodego króla w 310 p.n.e., natomiast w 308 p.n.e.