Połoń powstała zapewne na początku XVI wieku jako wioska książęca w starostwie ciechanowskim. W 1526 notujemy nadanie dokonane przez księżną Annę na rzecz Piotra Plusqusa. Otrzymał młyn Slepa Ruda obok Chorzel. Do naprawy młyna księżna skierowała mieszkańców miejscowości Lipa, Szla, Połoń i Chorzele. Kmiecie zobowiązani byli mleć zboże w tym młynie. Do dziś w Chorzelach jest ulica Ruda (dawniej Ślepa Ruda). Do 1551, zanim powstała parafia w Chorzelach, Połoń należała do parafii Krzynowłoga Wielka.
W lustracji dóbr królewskich z 1565 czytamy o Puszczy Mazuch, na obrzeżach której znajdowała się Połomia. Została założona na 19,5 włókach. Grunty były piaszczyste. Pola uprawiano za pomocą trójpolówki. Trzy włóki przydzielono wójtowi. Pozostałą ziemię nadano 30 kmieciom. Na rzecz starostwa w dniu św. Marcina (11 listopada) płacili 35 groszy czynszu rocznie od włóki. Zwolniono ich z daniny w postaci owsa, gęsi, kapłonów i jajek. Natomiast w każdą Wielkanoc mieli oddawać po dwa jarząbki z włóki. W zakresie renty odrobkowej ustalono, że kmiecie mieli odrabiać po jednym dniu w tygodniu z włóki ze sprzężajem, latem zaś 2 dni. Mieli pracować przy sianie i żniwach. Kmiecie nie świadczyli innych posług, jak tłoka, przewodu i stróży. Mieli nieco łąk, ale lustracja nie podaje ich powierzchni.