Aleksander Brückner odkrył kazania 25 marca 1890 roku w Cesarskiej Bibliotece Publicznej podczas przeglądania kodeksu. W oprawie tomu, oznaczonego w Petersburgu sygnaturą Lat.I.Q.281, badacz odkrył 18 podłużnych pasków pergaminu, służących do jej wzmocnienia. Po złożeniu okazały się zawierać cały tekst jednego i fragmenty pięciu kazań. W Petersburgu została też wykonana pierwsza reprodukcja fotograficzna pasków.
Na mocy traktatu ryskiego z 1921 Kazania powróciły do Polski. W 1925 jako samodzielna całość trafiły do Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie, a następnie do powołanej w 1928 Biblioteki Narodowej, gdzie Kazania otrzymały oprawę. Rękopis, z którego zostały wyjęte fragmenty Kazań, pozostał w Bibliotece Uniwersyteckiej i wraz z innymi kodeksami uległ zniszczeniu w 1944. W sierpniu 1939 Kazania razem z innymi najcenniejszymi rękopisami Biblioteki Narodowej ukryto w Banku Gospodarstwa Krajowego. Po wybuchu II wojny światowej na początku września przewieziono je przez Rumunię do Paryża, a po kilku miesiącach do Kanady. Do Polski powróciły w 1959 i od tego czasu ponownie znajdują się w zbiorach Biblioteki Narodowej (sygn. 8001).
Opis Karty podzielone są na 18 pasków.