W latach 40. XVIII w. Przydroże Małe i pobliskie wsie nawiedziła plaga szarańczy, która wyrządziła wiele szkód. Ówczesny zarządca majątku, Josef Möcke, wspominał, że wszystko wokół było objedzone. Panował głód, grasowały bandy wygłodniałych ludzi, którzy grozili śmiercią i podłożeniem ognia.
Od końca XVIII w. wies posiadała pieczęć gminna, na której wizerunku przedstawiono stojącego konia (?) zwróconego w prawo, za i przed koniem dwa okrągłe kwiaty (?).
W 1854 r. powstała idea postawienia na zamkowym dziedzińcu pomnika Fryderyka II po tym, jak tamtejsze dobra stały się własnością podporucznika Hermana Henze. Pomnik miał upamiętnić przyłączenie Śląska do Prus oraz ważną konwencję przydroską. W 1858 r. Henze założył komitet budowy pomnika i po finansowym wsparciu darczyńców, zebrał potrzebną sumę pieniędzy. Sam król Wilhelm I Hohenzollern wyłożył ze swojej prywatnej kasy kwotę 100 talarów. Wspomniany posąg odlany został ze spiżu, następnie galwanizowany cynkiem i brązem. Statuę stworzył w Berlinie rzeźbiarz Eduard Uhlenhuth, natomiast berliński odlewnik H. Gladenbeck stworzył jej odlew w 1862 r. Mentzel z Nysy wykonał marmurowy cokół pod postument wysoki na 10 stóp - pomnik razem z postumentem miał około 3,7 m wysokości.