przykładem jest „Złota legenda” Jakuba de Voragine)
naukowej (hagiologia – termin używany synonimicznie z hagiografią) zapoczątkowanej na początku XVII wieku przez jezuickich bollandystów (Hériberta Rosweyde i Jeana Bollanda) oraz benedyktynów z Kongregacji św. Maura – maurystów (Jeana Mabillona).
Do gatunków literackich źródeł hagiografii naukowej należą także: Acta martyrum, Legendarze, zbiory Żywotów świętych, Martyrologia, Passionale, legendy hagiograficzne, powieści hagiograficzne, biografie krytyczno-historyczne i Vita poshuma.
Wiedza o hagiografii określana jest przez bollandystów jako hagiografia krytyczna co znajduje odzwierciedlenie w podtytule ich organu: „Revue d’hagrographie critique”.
Używane jako synonimicznie określenie hagiologia, którym posługują się pisarze wschodni związane jest z elementami kulturowymi i religijnymi stawianymi przez nich ponad historyczno-literackie.
Określenie terminem hagiografia ma także pejoratywne zabarwienie jakie nadają mu agnostycy i pisarze sceptycznie nastawieni wobec chrześcijaństwa. Potocznie określenie hagiografia przypisywane jest bezkrytycznym i gloryfikującym biografiom.
Zobacz też
Acta Sanctorum
Przypisy
Linki zewnętrzne Narodziny średniowiecznej hagiografii Hagiografia średniowieczna – kolekcja w bibliotece Polona