w polskojęzycznej prasie tego czasu można spotkać jeszcze inne jej wersje.
Na gruntach wsi odnotowano liczne stanowiska archeologiczne ze śladami życia ludzi pochodzącymi z odległego w czasie neolitu (5500–2300 p.n.e.), z epoki brązu (2300–800 p.n.e.), wczesnej epoki żelaza (kultura łużycka i przeworska) oraz z okresu średniowiecza (550–1492) Największe zagęszczenie stanowisk występuje w pasie południkowym w kierunku Gowarzewa, na południe od Rabowic.
Wieś założono na dobrych glebach wykształconych na bazie polodowcowych glin zwałowych moreny dennej. Na ogólną powierzchnię 356,9 ha użytków rolnych (1974), 340 ha stanowiły grunty orne, a 16,9 ha zajmowały łąki.
Rabowice należały do parafii w Siekierkach Wielkich i znajdowały się w powiecie poznańskim. Wieś otrzymała prawa niemieckie w XIII wieku, ale zapewne istniała już wcześniej. Należała do joannitów poznańskich, nadana im w XIII wieku po śmierci Władysława Laskonogiego w 1231 lub w pierwszej połowie XIV wieku. Joannici, inaczej kawalerowie maltańscy byli zakonem rycerskim założonym w Poznaniu w drugiej połowie XII wieku.