Ich potomkowie, zwani początkowo Czuryłami a później Gorajskimi (w 1482 Radzięcin posiadali Jan i Mikołaj z Goraja po Andrzeju Czuryle) władali wsią aż do połowy XVII w. Wieś prawa wołoskiego, położona była w drugiej połowie XV wieku w województwie lubelskimGrzegorz Jawor, Osady prawa wołoskiego i ich mieszkańcy na Rusi Czerwonej w późnym średniowieczu, Lublin 2000, s. 212, 222.. W XVI w. na części gruntów osadzono kilku pasterzy wołoskich, rodem z Siedmiogrodu. W II połowie XV w. wieś zamieszkiwało łącznie 14 rodzin chłopskich. Rozwój osadniczy okolic Radzięcina (lokowanie nowych wsi) stworzyły podstawy do erekcji parafii radzięcińskiej, co nastąpiło ok. 1552. Niestety funkcjonowała ona krótko, bowiem Adam Gorajski, aktywny działacz kalwiński, odebrał kościół katolikom przeznaczając go na zbór. Parafianie którzy nie pogodzili się z tą decyzją zmuszeni byli zaspokoić swoje potrzeby duszpasterskie w Goraju. Zbór radzięciński był dość prężnym ośrodkiem reformacji, szczególnie w II połowie XVII w., kiedy odbyło się tutaj wiele synodów (m.in. w 1662 skierowany przeciwko jezuitom). Od 1623 stał się Radzięcin rezydencją Zbigniewa Gorajskiego.