Dalszym terenem ekspansji była północno-zachodnia część Państwa Polskiego z grodami: Santokiem, Drezdenkiem (Drżeniem), Wałczem, Człopą, Międzyrzeczem, Skwierzyną oraz Czaplinkiem. W 1248 roku jeden ze śląskich książąt, Bolesław II Rogatka postawił ziemię lubuską w zastaw Brandenburczykom za cenę pomocy militarnej przeciwko Henrykowi III, swemu bratu. W 1252 roku z powodu niewypłacalności Rogatki ziemia lubuska została wchłonięta do Marchii i stała się zaczątkiem Nowej Marchii. Po 1265 roku nastąpił okres ciągłych sporów i walk władców Wielkopolski (Księstwo wielkopolskie) o przygraniczne zamki obronne, zakończony status quo około 1278 roku. Za kolejny etap ekspansji brandenburskiej na ziemie polskie można uznać rok 1296. Wtedy to na skutek zabójstwa króla Przemysła II na 70 lat Polska utraciła Santok z Drezdenkiem oraz całą ziemię wałecką. Marchia uzyskała od Wacława III obietnicę przekazania pod władztwo brandenburskie Pomorza Gdańskiego, co zostało wykorzystane podczas sporu Władysława Łokietka z biskupem Janem Muskatą. Siły polskie wsparł zakon krzyżacki, pokonując Brandenburczyków, lecz na skutek konfliktu i zerwania sojuszu z Polską zagarnał jego terytorium i zabił przy tym polskie załogi m.in.