Zapisał on altarii Znalezienia Krzyża Świętego i Poczęcia NMP w katedrze poznańskiej czynsz 20 grzywien od sumy 200 grzywien jakie posiadał na majątkach we wsiach: 8 grzywien na wsi Dąbcze oraz po 4 grzywny na wsiach Robczysko, Kłoda oraz Pawłowice. W latach 1415–1416 ustalono granice Robczyska z Lubonią. W 1415 Jan Rydzyński toczył proces o tę granicę z Katarzyną Lubońską oraz jej synem Bernardem. Sąd zarządził, że rozgraniczenie ma być przeprowadzone przy pomocy instytucji zwanej opolem. W 1416 woźny sądowy zeznał, że na wspomnianej granicy usypano kopce, które uznały obie strony sporu.
W 1466 Jan młodszy z Rydzyny dał stryjowi Wawrzyńcowi Rydzyńskiemu swoje części majątku jakie miał we wsiach Pawłowice, Robczysko, Nowa Wieś koło Rydzyny oraz połowę wsi Przybina.
W 1493 miał miejsce kolejny spór graniczny pomiędzy właścicielami Robczyska i Pawłowic, a posiadaczami Ponieca. Bracia Maciej (Pierwszy) oraz Dobrogost z Pawłowic pozwali przed sądem ziemskim Marcina Ponieckiego z Ponieca o dokonanie rozgraniczenia w lasach między Robczyskiem, a dobrami ponieckimi, ponieważ od dwóch lat ludzie Ponieckiego czynią szkody w ich lesie robczyskim.