Serwisy implementuje się w SCP na dwa sposoby: Używa się „Service Independent Building Blocks” (SIB). Są to programowe komponenty o pewnych parametryzowanych właściwościach. Z każdym rodzajem komponentu związana jest pewna funkcjonalność, którą można ustawić podczas definicji komponentu. Dostawcy tego typu rozwiązań oferują środowiska w których wszystkie komponenty mają swoje graficzne odpowiedniki, designer tworzy serwis umieszczając ikony symbolizujące komponenty i łącząc je nawzajem myszką oraz ustawiając związane z nimi parametry. Program wykonuje się w kolejności zdeterminowanej przez połączenia komponentów, kolejno uruchamiając powiązane funkcjonalności. Oczywiście możliwe są też warunkowe rozgałęzienia wykonania programu, lub pętle. Przykładowymi funkcjonalnościami mogą być działania na stringach (na przykład na numerze telefonu), wysłanie INAPowej operacji do Sieci, lub przejście serwisu w stan oczekiwania na informacje z sieci, oraz późniejszy wybór jednego z kilku połączeń do innego komponentu w zależności od parametrów w oczekiwanej operacji (o ile przyjdzie), lub w przypadku gdy nie zostanie otrzymana (w zdefiniowanym czasie). Specyfikacje SIBów są podane przez ITU-T i ETSI, ale każdy z dostawców platformy oferuje własne rozwiązania tylko z grubsza opierające się na wykładniach instytutów standaryzacyjnych.