CCF zaimplementowana jest w centralach telefonicznych jako podstawowa funkcjonalność sieci telekomunikacyjnej związana z zestawianiem i nadzorowaniem rozmowy pomiędzy abonentami. Jest to funkcjonalność występująca także w systemach niewspółpracujących z sieciami inteligentnymi.
Element sieci inteligentnych implementujący logikę serwisu (SCF) nazywa się Service Control Point (SCP). Zazwyczaj jest on serwerem aplikacji, na którym uruchomiony jest serwis. Dodatkowo posiada on karty SS7, przez które komunikuje się z resztą sieci.
Implementacja funkcjonalności SSF jest oprogramowaniem w istniejącej centrali w sieci stacjonarnej lub komórkowej. Czasami w sieciach stacjonarnych jest ona osobnym elementem – centralą z odpowiednim oprogramowaniem, do której kierowane będą rozmowy wymagające obsługi przez sieci inteligentne, nazywana jest wtedy ona Service Switching Point (SSP).
Implementacja SDF nazywana jest Service Data Point (SDP). Zazwyczaj jest to serwer hostujący jeden z komercyjnych systemów bazodanowych. Dodatkowo posiada on karty SS7, przez które komunikuje się z resztą sieci.