Odcinek pomiędzy czarnym kamieniem a drzwiami Al-Kaby był miejscem składania obietnic, zawierania przymierzy i zanoszenia próśb nazywanym al-multazam.
Kult kamienia był kontynuowany po przybyciu Mahometa, który miał stwierdzić, że kamień pochodzi z raju. Prorok miał również zaczynać i kończyć swój tawaf przy kamieniu. Tradycja ta jest kontynuowana przez muzułmanów do dziś.
Podczas oblężenia Mekki w 623 roku Al-Kaba spłonęła po trafieniu płonącą strzałą, a kamień pod wpływem gorąca miał rozpaść się na trzy większe części i kilka mniejszych fragmentów. W 930 roku został zrabowany przez karmatów i był przez 20 lat ukrywany w Bahrajnie. W 951 roku został zwrócony – wrzucony do meczetu w Al-Kufie.
Kamień został ponownie uszkodzony około 1050 roku, kiedy to kalif z Egiptu wysłał najemnika, by zniszczyć obiekt. W 1626 roku, podczas powodzi, która nawiedziła Mekkę, zawaliły się trzy ściany Al-Kaby i mogło dojść do kolejnego uszkodzenia kamienia.
Praktyki religijne Czarny kamień jest największą świętością muzułmanów i celem pielgrzymek (tzw. hadżdżu) milionów wyznawców islamu.
Podczas tawafu – siedmiokrotnego okrążania Al-Kaby w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara – pielgrzymi dotykają, całują lub pozdrawiają kamień poprzez uniesienie prawej ręki w jego kierunku w celu uzyskania boskiego błogosławieństwa.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Islam Kategoria:Zabytki Arabii Saudyjskiej Kategoria:Obiekty sakralne w Mekce