W drugiej połowie tego stulecia machairy powszechnie już przedstawiano zarówno jako narzędzia domowe lub ceremonialne, jak i w charakterze broni. Przypuszczalnie pomysł zakrzywionej broni siecznej mógł przeniknąć ze wschodu do Grecji w czasach wojen perskich, a jej ostateczna forma wykształciła się poprzez adaptację już istniejącego narzędzia do celów bojowych. Następnie w okresie wojen pomiędzy Grekami a Kartagińczykami na Sycylii, iberyjscy najemnicy w służbie kartagińskiej przenieśli wzór takiej broni do siebie. Na Półwyspie Iberyjskim pierwsze datowane jej przykłady pojawiają się pod koniec V wieku, dając początek falcacie.
Opis Machaira miała głownię przy rękojeści początkowo wąską, następnie rozszerzającą się przy sztychu. Rękojeść była zamknięta lub półzamknięta, a głowica miała hakowatą formę, często zakończoną stylizowaną głową ptaka. Długość broni wahała się w granicach 50–70 cm przy masie ok. 1 kg (razem z pochwą 1,5–2 kg).