Goldberg i Wagner odkryli, że klucz sesyjny Kc, który jest na jednym z wyjść algorytmu COMP128 zawiera jedynie 54 bity użyteczne, a ostatnie 10 bitów jest zawsze zerowanych. Taki sposób szyfrowania danych zmniejsza bezpieczeństwo sieci ponad 1000-krotnie w stosunku do tego, co pozwala uzyskać specyfikacja GSM. Pozwoliło to jednak przeprowadzić Goldbergowi i Wagnerowi atak na COMP128 zawierający 219 zapytań do karty SIM i trwający mniej niż 8 godzin. Ich atak i złamanie algorytmu COMP128 pozwoliło na poznanie klucza długoterminowego Ki przechowywanego na karcie SIM, a tym samym na klonowanie kart SIM (choć nadal aby móc korzystać z karty potrzebny jest jej kod PIN).
W maju 2002 roku Josyula R. Rao, Pankaj Rohatgi, Helmut Scherzer (wszyscy z firmy IBM) oraz Stephanie Tinguely (ze Szwajcarskiego Głównego Instytutu Technologii) przeprowadzili tzw. atak partycyjny, czyli atak na SIM bocznymi kanałami, pozwalający złamać algorytm COMP128 w mniej niż minutę. Swoją pracę opisali w artykule pt. „Partitioning Attacks: Or How to Rapidly Clone Some GSM Cards” i zamieścili w internecie.