Czyniła ona zarazem Alkuina w opinii współczesnego Notkera kimś „supra ceteros modernorum temporum” – kimś ponad ludźmi jego czasów.
Pisma filozoficzne to podręcznik etyki Liber de virtutibus et vitiis i stanowiący pierwszą w średniowieczu próbę podsumowania wiedzy psychologicznej, oparty na pismach Augustyna i Jana Kasjana traktat De animae rationae ad Eulaliam Virginem. Ponadto Alkuin dostarcza istotnych dla dalszego rozwoju średniowiecznej, a pośrednio późniejszej metodologii nauk refleksji o klasyfikacji nauk i o dydaktyce oraz o naturze filozofii. Pisma retoryczne i dialektyczne Alkuina zawierają pewne podstawowe zagadnienia logiczne oraz oryginalne zagadki umysłowe służące rozwojowi logicznego myślenia. Elementy metodologiczno-dydaktyczne zawierają pisma Grammatica, De ortographia, Dialogus de rhetorica i De dialectica. Źródłami Alkuina są pisma późnorzymskie i dzieła Bedy i Izydora z Sewilli. Cechuje je humanistyczne umiłowanie kultury antycznej, przemyślany wybór i rozkład materiału, dążenie do racjonalnego formułowania myśli i porządkowania pojęć filozoficznych przy dużym nacisku na propedeutykę.