462-463.

W latach zimnowojennych partia ze swoich funduszy finansowała działalność niektórych partii komunistycznych, w szczególności w obszarze Trzeciego Świata Bundesministerium des Innern, 2006..

W 1980 roku liczba członków partii osiągnęła 2 260 979 członkówDirk Jurich (2006); Staatssozialismus und gesellschaftliche Differenzierung: eine empirische Studie, LIT Verlag Münster, s. 31.

W 1989 roku władzę w partii przejął Egon Krenz. 8 grudnia 1989 SED przekształciła się w Partię Demokratycznego Socjalizmu (PDS).

SED w Berlinie Zachodnim

SED do 1962 roku miała własną sekcję w Berlinie Zachodnim. Początkowo cieszyła się dużym poparciem, zdobywając w 1946 roku 20% poparcia i 26 mandatów w tamtejszym parlamencie. Z czasem uległa marginalizacji. W 1962 roku zyskała niezależność jako odrębna Socjalistyczna Partia Jedności Berlina ZachodniegoOlav Teichert (2011); Die Sozialistische Einheitspartei Westberlins: Untersuchung der Steuerung der SEW durch die SED, s. 63-65.

Komitet Centralny SED

Sekretarze generalni Socjalistycznej Partii Jedności Lista w porządku chronologicznym: Wilhelm Pieck i Otto Grotewohl (1946–1950). Walter Ulbricht (1950–1971). Erich Honecker (1971–1989). Egon Krenz (1989).

Przypisy

Literatura Nefjodov V. V.: SED a kultura NDR. Historicka monografie., Hradec Kralove 2009

Kategoria:Partie i ugrupowania NRD Kategoria:Niemieckie partie komunistyczne